ووشو

  

ووشو:

 

 

 

 

ووشو مادر همه ورزشهاي رزمي جهان است  در واقع ووشو يا همان كونكفو يا بوكس چيني يك ورزش نيست بلكه هنري است در بر دارنده بيش از 15 ورزش يك ووشو كار بايد مانند يك بوكسور دستهايش قوي باشد مثل يك جودوكار يا كشتي كير فنون درگيري را بلد باشد پاهايش ورزيده بوده و از فنون كامل پا بهره كامل داشته باشد و مثل يك ژيميناست از حركات آكروبات قوي برخوردار باشد . 

ضربات دست ، پا ، دركيريها و فنون دفاع شخصي ، حركات آكروبات ، چين نا ها يا همان فنون قفل مفاصل ، سرعت ، قدرت ، پرشهاي طولي و عرضي ،فرمهاي قوي ؛ سريع و زيبا  و  مبارزات قدرتمند در قالب ساندا كه مبارزه آزاد مي باشد و سانشو كه مبارزه مسابقاتي است تن ووشوكار را به بهنرين نحو سيقل مي دهد آما موضوع در همينجا پايان نمي گيرد بلكه تازه شروع كار است . در اين مرحله است كه او وارد جركه تمرينات رواني مي پيوندد بايد  روحش را نيز قدرتمند كرده و از نيروهاي نهفته اش بهره گيرد . مي گويند تاي چي آخر ووشو است ولي  اينطور نيست براي هنر رزمي مخصوصاْ ووشو نهايتي نيست چون مبنايش الهام از طبيعت است و به قدمت طبيعت ادامه دارد . يك ووشو كار ماهر علاوه بر رزمكار بايد پزشك ماهري نيز براي خودش باشد . البته تمرينات اصولي ووشو جان را صفا داده و از امراضي  كه اكثراْ ريشه در روح انسان دارند  جلوگيري مي كند . به نظر بنده امروزه بايد دنبال روشي به نام ورزش درماني باشيم كه در واقع ورزش دواي اكثر دردهاست و ورزش و هنر رزمي ووشو در اين مسئله پيشگام است .  ميگويند ووشو در اصل از قسمت ترك نشين چين ريشه كرفته است و مبين اين مسئله كلمه ووشو است كه «وو» به معني هنر رزمي كه درتركي « ورشماق _ ور» كه همان رزم است ريشه دارد.

بقیه مطالب در ادامه مطلب